[Trans]*Light novel : Kuroko no Basuke -Replace II- [G1-1]

posted on 01 Dec 2012 18:07 by riizij in Translation directory Fiction, Cartoon

[[*Edited แก้เว้นวรรคกับบรรทัดแล้วค่ะ]] 

คั่นรายการค่ะ กันบูด =[]=!! 

อันนี้แปลไว้ตั้งแต่ปิดเทอมแล้ว เป็นเรื่องของ - Replace - II ไลท์โนเวลเล่ม 2 \('v')/
(เล่มแรกตอนแรกยังไม่จบ ยังจะมีหน้ามาแปลเล่ม 2 555)

ตอนนี้เป็นการแปลโนเวลงานโรงเรียน Teikou >////< มันสนุกมากค่ะ สนุกคนละแบบกับเล่มแรก (เพราะมีอาคาชิด้วย... ถึงจะนิดเดียวก็เถอะ //ไม่เกี่ยว)  แฟนคุโรโกะไม่ควรพลาดซักสื่อเลยค่ะ ทุกอันล้วนน่ารักมากมาย♥

 

ไหนๆยังไม่ว่างแปลตอนต่อของ  - Replace - ก็อ่านอันนี้ไปก่อนนะคะ (โฆษณา Drama CD แผ่น 2? *ฮา*)

 

เช่นเคย ต้นฉบับค่ะ

 Kuroko no Basuke -Replace II- novel G1 English translation

 

เอนทรี่แปลขออนุญาตเจ้าของก่อนแปลมาแล้วทุกอันนะคะ 
[*กรุณาอย่านำไปเผยแพร่นะคะ อ่านกันในนี้พอ เวลามีอะไรผิดพลาดจะได้เก็บกู้ง่าย :D] 

 

 

ส่วนทางนี้ -Replace- ที่แปลค้างไว้ (//^\\)
Part-I   
Part-II

 

 

เชิญค่ะ

 

Kuroko no Basuke -Replace II-
The 1st G: Welcome to Teikou’s Festival

[Part-I]


ช่วงเดือนมิถุนายน ความชื้นและความร้อนทวีความรุนแรงขึ้นในฤดูฝน ความรู้สึกอึดอัดหายใจลำบากแพร่กระจายไปทั่วเกาะญี่ปุ่นอย่างเชื่องช้า


 และไม่ต้องบอกก็รู้ว่า โรงเรียนมัธยมต้นเทย์โคก็ได้รับผลกระทบจากฤดูฝนนี้เช่นเดียวกัน แต่ถึงอย่างนั้น นักเรียนทั้งหลายก็ไม่มีเวลารู้สึกแย่กับเรื่องนี้มากนัก เพราะงานโรงเรียนนั้นใกล้เข้ามาแล้ว


 เหตุผลหลักในการจงใจจัดงานโรงเรียนในช่วงฤดูฝนนี้ ก็เพื่อจะให้ตรงกับช่วงของวันสถาปนาโรงเรียนนั่นเอง


 สำหรับนักเรียนที่เพิ่งผ่านการสอบกลางภาคมาหมาดๆ ก็ถือเป็นโอกาสที่ดีที่จะได้ตื่นเต้นและวุ่นวายกับการเตรียมงาน ทั้งโรงเรียนอบอวลไปด้วยบรรยากาศของงานเทศกาล แต่ทุกคนรู้สึกกังวลใจและภาวนาให้อากาศดีขึ้นในวันที่เหลือก่อนงานเทศกาล ((แถสด แถเปื่อย แถไฟไหม้ค่ะ ตรงนี้ฉบับ eng บอกงงมากๆ เราก็ไถลเนียนตามบริบทไป))


 หลังจากที่รอคอยมานาน วันก่อนงานโรงเรียนก็มาถึง สุดท้ายแล้วตุ๊กตาไล่ฝนของทุกห้องก็ทำงานสำเร็จ ท้องฟ้าแจ่มใสในที่สุด


 “ดีจังเลย ฝนหยุดตกแล้วล่ะ”


 สนามของโรงเรียนนั้นมีคนแน่นขนัด ระหว่างการตั้งเต็นท์เพื่อใช้เป็นแผงขายของ โมโมอิ ซัทสึกิ เดินมาจากทางด้านหนึ่ง แหงนหน้ามองไปยังท้องฟ้าแล้วถอนหายใจออกมา


 จากรายงานพยากรณ์อากาศในวันพรุ่งนี้อากาศก็จะแจ่มใสเช่นกัน วันงานโรงเรียนที่ทุกคนรอคอยในที่สุดก็จะเริ่มขึ้นแล้ว แน่นอนว่าบรรยากาศงานจะดีก็ต่อเมื่ออากาศดีเหมือนกันด้วย


 “รอแทบไม่ไหวแล้วน้า~” โมโมอิพูดกับตัวเองขณะเดินผ่านกลุ่มแผงที่กำลังติดตั้งในสนาม มุ่งหน้าไปยังอีกสนามหนึ่งเพื่อกลับไปยังห้องเรียน เนื่องจากการเดินที่ด้านนอกนั้นสะดวกกว่าการเดินในอาคารเรียนในเวลานี้


 สนามที่สองจะไม่มีคนอยู่มากนักเมื่อเทียบกับที่สนามแรก เวทีสำหรับการแสดงกำลังถูกติดตั้งอย่างเร่งรีบ โมโมอิมองดูพวกเขาด้วยหางตาขณะที่เดินผ่าน ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงใครบางคนร้องเรียก


 “ซัทสึกิ!!”


 “อาโอมิเนะคุง?”


 โมโมอิหยุดเดินแล้วมองไปรอบๆ เมื่อได้ยินเสียงเพื่อนสมัยเด็กร้องเรียก


 ถึงกระนั้น เธอก็ยังไม่เห็นใครสักคน


 “เอ๋?”


 “ทางนี้! ทางนี้! ข้างบนนี่”


 “ข้างบน?”


 เมื่อคิดว่าเขาอาจจะอยู่ที่ห้องเรียน โมโมอิมองขึ้นไปยังหมู่ห้องเรียนที่เรียงรายอยู่บนอาคารเรียน แต่กลับเห็นร่างของอาโอมิเนะอยู่ในตำแหน่งที่คาดไม่ถึงแทน


 “อาโอมิเนะคุง ทำอะไรน่ะ!!”


 “ถามอะไรของเธอ ‘ทำอะไร’ น่ะหรอ? ฉันกำลังแขวนป้ายผ้าอยู่น่ะสิ”


 อาโอมิเนะ ไดกิ เด็กหนุ่มที่มีสีหน้าเย็นชา((โหด? LOL)) กำลังนั่งยองๆบนยอดต้นไม้ต้นหนึ่งในแถวต้นไม้ที่ปลูกเรียงรายอยู่ริมสนาม สายตามองลงมายังโมโมอิ แน่นอนว่าในมือของเขากำลังกำมุมหนึ่งของผ้าอยู่


 อีกด้านหนึ่งของป้ายผ้านั้นได้ผูกติดอยู่กับต้นไม้ของอีกฝั่งหนึ่งแล้ว เหมือนกับว่าเขาพยายามที่จะผูกป้ายผ้าผืนใหญ่กับต้นไม้


 “นะ... นั่นมันอันตรายนะ! ถ้าตกลงมาแล้วบาดเจ็บก็แย่สิ!”


 โมโมอิรีบวิ่งไปใต้ต้นไม้ ขณะที่อาโอมิเนะกล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า “เอาน่า เอาน่า” แล้วผูกป้ายผ้าเข้ากับลำต้นของต้นไม้


 “เอาล่ะ เสร็จแล้ว”


 หลังจากส่งสัญญาณว่าทำเรียบร้อยแล้ว อาโอมิเนะก็โหนตัวลงมาจากต้นไม้ กระโดดไปหาโมโมอิ


 “อาโอมิเนะคุง มือ! ให้ฉันดูมือซิ! ไม่บาดเจ็บใช่มั้ย?”


 โมโมอิคว้ามือทั้งสองข้างของอาโอมิเนะมาตรวจให้แน่ใจว่าฝ่ามือของเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ เขาโหนตัวจากต้นไม้ลงมาด้วยมือเปล่าทำให้โมโมอิกลัวว่ามือของเขาอาจจะจะถลอกได้ แต่โชคดีที่นอกจากรอยเปื้อนเพียงเล็กน้อยแล้ว ก็ไม่มีบาดแผลใดๆ


 “โล่งอกไปที” โมโมอิถอนใจ ขณะที่อาโอมิเนะพูดอย่างประหลาดใจ “ฉันบอกว่าไม่เป็นไรไงเล่า เป็นห่วงเกินไปแล้ว”


 “ถ้าเอสของทีมเกิดมือเจ็บขึ้นมาในการแข่งครั้งหน้าก็แย่น่ะสิ”


 “เป็นห่วงการแข่งหรอกเรอะ...” ((จะน้อยใจหาพระแสงอะไรห๊ะ!? อาโฮ่ ขนลุกเว้ยย!!)) อาโอมิเนะยังมีสีหน้าประหลาดใจ เมื่อโมโมอิยืดอกขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ถึงยังไง ฉันก็เป็นผู้จัดการทีมนะ”


 “โอ้ โอ้... รู้แล้วๆ” อาโอมิเนะพูดพลางเกาที่ด้านหลังศีรษะ ก่อนจะมองขึ้นไปยังป้ายผ้า โมโมอิเลื่อนสายตามองตาม


 “นั่นคือที่ห้องนายจะทำงั้นหรอ?”  


 “นี่มันของชมรมปริศนา ((Quiz ล่ะมั้งนะ เท่าที่ฟังจาก ดราม่า CD)) ฉันกำลังงีบอยู่บนต้นไม้ และก็ถูกพวกนั้นเจอเข้า เลยโดนขอร้องให้ช่วย”


 “งีบหรอ!?” คราวนี้เป็นโมโมอิที่ประหลาดใจบ้าง


 “ก็ไอ้การเตรียมงานโรงเรียนมันน่าเบื่อสุดๆนี่”


 “อะไรกัน ออกจะสนุกไม่ใช่หรอ?”


 “น่ารำคาญตะหาก! ไอ้การตกแต่งห้องเรียน หรือพับดอกไม้กระดาษอะไรพวกนั้น น่าเวียนหัวจะตาย”


 ได้ยินอาโอมิเนะบ่นออกมา โมโมอิก็อดหัวเราะคิกออกมาไม่ได้


 ก็จริง... คงเป็นเรื่องยากที่จะจินตนาการว่าคนอย่างอาโอมิเนะ จะนั่งทำงานละเอียดอ่อนอย่างการพับดอกไม้กระดาษ ((ก๊ากกก อยากเห็นนนน))


 “ซัทสึกิ แล้วห้องเธอทำอะไร?”


 “เราเปิดร้านขายเครปน่ะ!” โมโมอิตอบอย่างกระตือรือร้น “พวกเราจะแต่งห้องเรียนเป็นแบบคาเฟ่ด้วย แล้