แปลทิ้งไว้เล่นๆปีก่อนค่ะ ช่วงฟิตไปเรียนภาษาญี่ปุ่น
แล้วงานก็ทะลักเข้ามา ตู้มมมม  จนไม่ได้เรียนต่อ -ลาก่อน ลืมหมดสิ้น- 
ตรงไหนแปลได้ไม่ครบก็จะสรุปเนื้อหาไว้ มีใส่คำบรรยายบ้างขึ้นอยู่กับความขยัน...
 
 

[Trans]* Drama CD: Free!
- Iwatobi Koukou Suieibu Katsudou Nikki 1 –

[Track-3 moshi kareshi ni suru nara]
 

เรื่องเริ่มที่กลางวันวันหนึ่ง สมาชิกชมรมว่ายน้ำอิวาโทบิ ฮารุ มาโกโตะ นางิสะ เรย์ กำลังนั่งรับประทานอาหารกลางวันกันด้วยกัน 
 

*เสียงเปิดฝาข้าวกล่อง* 
*เสียงแกะขนมปัง* 
 
 
"เห~~ ข้าวกล่องนี่ เรย์จังทำเองหมดเลยหรอ" นางิสะกล่าวอย่างตื่นเต้น พลางชะโงกตัวมาดูข้าวกล่องหน้าตาอลังการบนตักของเรย์ 
 

"ใช่แล้วครับ" เด็กหนุ่มใส่แว่นตอบเสียงเรียบ
 

"โห เรย์ สุดยอดเลยนะ" มาโกโตะกล่าวชม "ฮารุเองก็ทำมาเองเหมือนกันนี่นะ"
 

"ฮื่อ..." ฮารุครางรับในลำคอ
 

"ข้าวกล่องของตัวเอง... ก็...ซาบะเต็มไปหมดเลยนะ" มาโกโตะออกความเห็นเสียงอ่อยๆ
 
 
นางิสะกลับมาสนใจเพื่อนร่วมชั้นปี เริ่มดำเนินบทสนทนาหัวข้อเดิมต่อ
 

"งั้น... จนถึงตอนนี้เรย์จังทำเบนโตะทั้งหมดเองมาตลอดเลยหรอ"
 

"แน่นอนสิครับ มันสะดวกต่อการคุมอาหารของผมมากกว่า" เด็กหนุ่มพูดเสียงจริงจังตามปกติ พลางกล่าวแนะนำต่อ "นางิสะคุงก็อย่ากินแต่ขนมปัง  ลองฝึกทำอาหารดูบ้างเป็นไงครับ เดี๋ยวนี้เขาชอบผู้ชายที่ทำอาหารเป็นกันมากกว่านะ"
 
 
"อย่างนั้นหรอ... อืมมม.. แต่ว่า ฉันน่ะ ขอแค่อิวาโทบิคคุริปังนี่ก็พอแล้วล่ะ!" นางิสะกล่าวอย่างร่าเริงพลางชูขนมปังในมือให้ทุกคนดู 
 
 
"อิวาโท..." มาโกโตะทวนอย่างอึ้งๆ
 
 
"บิค...คุริปัง..." ฮารุกล่าวต่อจนจบ
 
 
"นั่นมันอะไรน่ะครับ... หน้าตาพิลึก" เรย์พูดด้วยนำ้เสียงสยองขวัญ
 
 
"นี่น่ะนะ ใส่แยมสตรอเบอร์รี่ แล้วก็ใส่แยมส้ม แล้วราดด้วยช็อกโกแลต รวมทั้งหมด 480 เยน ถูกสุดๆ!!" นางิสะนำเสนอของโปรดของตัวเองต่อด้วยน้ำเสียงร่าเริง
 
 
"ตรงไหนกันครับ แพงโคตร!!" เรย์ร้อง 
 
 
"แค่ฟังอย่างเดียวก็หวานเลี่ยนแล้ว..." ฮารุพูดเรียบๆ นางิสะไม่สนใจ ยื่นห่อขนมปังไปใกล้เพื่อนพลางชักชวน
 
 
"เห อร่อยออกนา นี่แน่ะ ฮารุจังลองชิมสักคำสิ"
 

"ไม่ ไม่จำเป็น" ฮารุผลักห่อขนมปังออก
 
 
"น่า~ อย่าพูดแบบนั้นสิ เอ้า... อ้ามมมม" นางิสะที่ไม่ยอมแพ้ ยัดขนมปังที่ถืออยู่ใส่ปากฮารุ ซึ่งแทบจะสำลักออกมาทันทีในวินาทีถัดมา
 

" แค่กๆๆ โอย หวาน" 
 
 
"นี่ พอได้แล้วนางิสะ เรย์ น้ำ ส่งน้ำมาหน่อย" มาโกโตะปรามเสียงเข้มแบบพี่ชายคนโต 
 
 
"เห~ ทำไมล่ะ" นางิสะที่เป็นต้นเหตุยังไม่รู้สึกสำนึกผิดแม้แต่น้อย
 
 
"รุ่นพี่มาโกโตะ น้ำครับ" เรย์รีบส่งน้ำให้มาโกโตะ 
 
 
"ขอบใจนะเรย์ เอ้า ฮารุ ดื่มนี่"
 
 
ฮารุรับน้ำจากเพื่อนตัวโตไปดื่ม และไอต่ออีกสองสามครั้ง 
 
 
"เป็นอะไรมั้ย ฮารุ" มาโกโตะเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง
 
 
"เหหหห ออกจะอร่อยขนาดนี้แท้ๆ" นางิสะที่กัดขนมปังกินต่อพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง เรย์จึงหันไปให้ข้อมูลทางโภชนาการ
 
 
"นางิสะคุง ขนมปังนั่นดูยังไงก็สารอาหารไม่เพียงพอนะครับ"
 
 
"ฉันก็ไม่เคยคิดถึงเรื่องอะไรแบบนั้น หรือว่าควรจะเริ่มคิดบ้างดีกว่านะ"
 
 
"ก็นะ.. ระหว่างทำกับข้าวไม่เป็น ทำเป็นก็ดีกว่าล่ะนะ" มาโกโตะกล่าว 
 
 
"นางิสะ ฉันจะสอนวิธีทำอาหารจากซาบะให้"
 
 
"จริงเหรอ!"  นางิสะร้องด้วยเสียงกระตือรือร้น ส่วนเรย์ก็พูดอธิบายประโยชน์ยาวเหยียดของสารอาหารจากปลาซาบะให้ทุกคนฟังละเอิยดยิบ จนมาโกโตะร้องโหออกมาด้วยความทึ่ง เด็กหนุ่มรุ่นน้องขยับตัวดูข้าวกล่องของรุ่นพี่ตัวโตพลางกล่าวแสดงความเห็น
 
 
"ข้าวกล่องของรุ่นพี่มาโกโตะมีสารอาหารค่อนข้างจะสมดุลนะครับ"
 
 
"อย่างนั้นหรอ คุณแม่ทำให้ทุกวันน่ะ ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก"
 
 
"งี้นี่เอง... ฮารุจังกับเรย์จังทำกับข้าวเอง มาโกะจังแม่ทำกับข้าวให้ อ๊ะ... นี่ๆๆๆๆๆๆ" นางิสะยกมือพลางร้องอย่างกระตือรือร้น จนมาโกโตะต้องถามอย่างประหลาดใจ 
 
 
"นางิสะ ยกมือทำไมหรอ" "นี่แน่ะๆๆ ถ้าสมมติให้ตัวเองเป็นผู้หญิง จะเลือกคบกับใครในกลุ่มหรอ?" 
 
 
"หา?" มาโกโตะอุทาน
 
"ทำไมเป็นเรื่องนั้นไปได้ล่ะ" ฮารุถาม
 
 
"ไม่เข้าใจเลยจริงๆ" เรย์กล่าว
 
 
"ก็-บอก-ว่า แค่สมมติเล่นๆไง" นางิสะเน้นทีละคำ
 
 
"จากเรื่องข้าวกล่องทำไมถึงกลายเป็นเรื่องนี้ไปได้นะ" มาโกโตะพูด
 
 
"ก็เรย์จังพูดไว้ว่า' เดี๋ยวนี้เขาชอบผู้ชายที่ทำกับข้าวเป็นกันน่ะ' นี่นา เลยสงสัยว่า ถ้าทุกคนป็นผู้หญิงแล้วจะเลือกใครกัน" นางิสะอธิบายโดยเลียนแบบเสียงและวิธีการพูดของเรย์
 
 
"เมื่อกี๊ไม่ใช่ว่าพูดเลียนแบบผมหรอกนะครับ" เรย์พูดเสียงนิ่ง
 
 
"เหมือนใช่ไหมล่ะ?"
 
 
"ไม่เหมือนครับ"
 
 
"ไม่เหมือนครับ" นางิสะเลียนแบบอีก ซึ่งเหมือนมาก ทำให้มาโกโตะขำพรืดออกมาเบาๆ 
 
 
"ผมน่ะนะ อืมมม ใครดีน้า คงไม่ใช่เรย์จังล่ะนะ ท่าทางจะลำบาก"
 
 
"พูดอะไรแบบนั้นน่ะ นางิสะคุง! ผมน่ะเป็นพาร์ทเนอร์ที่สมบูรณ์แบบที่สุดเลยนะ!"
 
 
"เอ๋ อย่างนั้นหรอ แต่เรย์จังน่ะ ขี้บ่นจะตาย ต้องพูดอะไรแบบ อย่าทำแบบนั้นสิ อย่าทำแบบนี้สิ ตลอดแน่ๆเลย"
 
 
"ขี้บ่นอะไรกันครับ! รู้ไหม ผมน่ะนะมั่นใจเรื่องความจำมากเลยนะ พวกวันเกิดหรือวันสำคัญๆน่ะไม่มีทางลืม ทำอาหารให้ก็ได้ด้วย การรักษาเวลาก็สมบูรณ์แบบ..." เรย์บรรยายสรรพคุณของตัวเองยาวเหยียด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการรีเสิร์ชร้านหรือสถานที่ดีๆที่จะทำให้ประทับใจ หรือดูแลเธออย่างดีเวลาเดท ปิดท้ายด้วยความมั่นใจว่าต้องเป็นเดทที่มีแต่ความสนุกแน่นอน
 

"อ่ะ..ฮารุกำลังคิดว่าเรย์พูดเหมือนโฆษณาในทีวีเลยใช่ไหม?" มาโกโตะหันไปถามเพื่อนสนิท
 
 
"รู้ได้ไงน่ะ?"ฮารุสงสัย มาโกโตะหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะตอบ 
 
 
"ฉันก็คิดเหมือนกันไงล่ะ"
 
 
"งั้น เรย์จัง ในกลุ่มพวกเราถ้าต้องเลือกจะเลือกใครล่ะ"
 
 
"แน่นอน เลือกตัวผมสิครับ" เรย์ตอบทันทีโดยไม่เสียเวลาคิด //ตามด้วยเอฟเฟคเสียงระฆังวัด
 
 
หลังจากอึ้งไปเล็กน้อย ทุกคนก็แสดงวามเห็น "จะว่าไงดีล่ะ... เรย์จังนี่น่าเศร้าจังเลยนะ" 
 
 
"น่าเศร้าจริงๆนะ" 
 
 
"อย่าพูดแบบนั้นสิ แบบนี้ถึงจะสมกับเป็นเรย์ไม่ใช่หรอ"
 
 
"รุ่นพี่มาโกโตะ นั่นไม่ช่วยเลยครับ" เรย์กล่าวเสียงเศร้า ส่วนนางิสะหันมาหาเป้าหมายใหม่แทน 
 
 
"งั้นมาโกะจังล่ะ จะเลือกใครดี?"
 
 
"ฉันหรอ? อืมม นั่นสินะ อืมม...." มาโกโตะคิดหนัก 
 
 
"ฮารุน่ะ อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วเลยอยู่ด้วยแล้วสบายใจนางิสะก็สดใส อยู่ด้วยแล้วคงสนุกส่วนเรย์ก็จริงจัง คงจะดูแลฉันได้ดี  ทุกคนมีข้อดีกันทั้งนั้นเลย อืมมม...."

"เลือกไม่ได้หรอก" หลังจากพูดข้อดีของแต่ละคนแล้ว มาโกโตะสรุปในที่สุด
 
 
"เฮ้อ" ทุกคนถอนหายใจออกมาพร้อมกัน
 
 
"เอ๊ะ ทำไมล่ะทุกคน"
 

"เอ่อ เรื่องแบบนี้ จะเรียกว่าอะไรดีล่ะ?" นางิสะเริ่มพูด
 

"เอ๊ะ" มาโกโตะยังคงสงสัยว่าทำไมเพื่อนๆถึงได้ทำหน้าเบื่อโลกกันไปหมด
 

"คนโลเล" ฮารุกล่าวเสียงเข้ม

"หา?"


"รุ่นพี่มาโกโตะ สักวันต้องมีปัญหาแน่ๆครับ" เรย์พูดปลงๆ

 
"เดี๋ยวก่อนสิ ทำไมล่ะ!" มาโกโตะถามอย่างร้อนใจ

 
"ใจดีเกินไปก็ก็กลายเป็นใจร้ายได้เหมือนกันนะ"

 
"ฮารุก็ด้วยหรอ!"

 
"อ่าาา งั้นฮารุจังล่ะ ถ้าเป็นฮารุจังจะเลือกใคร" นางิสะถาม

 
ฮารุนิ่งคิดประมาณ 2 วินาที ก่อนจะตอบเรียบๆ

 
"มาโกโตะ"
 
 
"ฉันหรอ!" มาโกโตะร้องเสียงสูง
 
 
"ยังไงดีล่ะ ดูท่าทางจะสบายดีน่ะ"
 
 
"นั่นเหตุผลหรอครับ" เรย์พูดเสียงอ่อย
 
 
"เหห มาโกะจังงั้นหรอ" นางิสะพูดอย่างข้องใจ
 
 
"เพราะรุ่นพี่มาโกโตะเป็นคนใจดี ถ้าคบกันคงจะได้รับการดูแลเป็นอย่างดีสินะครับ" เรย์วิเคราะห์ นางิสะจึงเสนอตัวบ้าง
 
 
"นี่ๆ ฮารุจัง ถ้าคบกับฉันน่ะ ฉันจะทำซาบะให้กินทุกเช้าเลยน้า"
 
 
"งั้นเลือกนางิสะ" ฮารุตอบทันควัน
 
 
"เย่~!"
 
 
"การตัดสินใจของรุ่นพี่ฮารุกะทั้งหมด ขึ้นอยู่กับซาบะสินะครับ..."
 
 
"ฮะๆๆ แพ้ซาบะซะแล้วสิ..."
 
------ End ------
 
คือเพิ่งดู Free! Premiere live nico nico จบ
เลยอุตส่าห์มาพิมพ์ที่แปลไว้ให้จบนี่เพราะทัตซึนเลยนะ (Suzuki Tatsuhisa, CV: Tachibana Makoto)
 

มนุษย์ขี้แกล้งอย่างทัตซึนพากย์คาแรกเตอร์คนดีสุดขีดอย่างมาโกะจัง 5555
ดูอนิเมตอนแรกนึกถึงหน้าคนพากย์ก็บันเทิงละ
 
 
ขำมาโมะด้วย (Miyano Mamoru, CV: Matsuoka Rin ) พอถามถึงเรื่องชมรมกีฬาที่เคยอยู่สมัยเรียน
มาโมะบอก อยู่ชมรมฟุตบอลมาตลอดเลย... และก็อยู่ที่ข้างสนามตลอดเหมือนกัน 5555555555
 
 
Drama CD ตอนอื่นๆมีโมเม้นต์น่ารักๆเต็มไปหมดเลย เช่น ตอนฮารุไปเล่นกับน้องๆของมาโกะจังที่บ้าน ไดอารี่ของนิโทริ ฮารุกับรินแข่งกัน ตอนไปอาบน้ำด้วยกัน .... บลาๆๆ (คือลืมไปแล้ว)
 
 
ก่อนหน้่านั้น Drama CD Kuroko drama theater 3rd Game ก็เรื่อยๆดี ได้ขำมิโดริม่ากับทาคาโอะ ได้กรี๊ดโมเมนต์คิเสะกับคาซามัตสึเซมไป เสียใจตรงไม่มีนายน้อยของเรา แต่ในโนเวลมีนะ งานเทศกาลฤดูร้อน อะเหื้อออ ดาเมจมากก
(เออะ เริ่มไม่เกี่ยวกับ Free!)

พอเริ่มกลับมาติ่งอนิเมหนักๆใหม่ก็เริ่มคิดถึงบรรยากาศ exteen ได้อัพซะหน่อยแก้คิดถึง
คืออัพบล็อกนี่มันใช้เวลาเยอะจริงๆ พอคิดว่าสมัยก่อนนี่เรามีเวลาเหลือเฟือขนาดนั้นแล้วก็แบบ....
ทำไมไม่ไปทำอย่างอื่น!! ตั้งใจเรียนอีกหน่อยเส้!! (เป็นงั้นไป)
แต่มันก็ช่วยฝึกสกิลในการเขียนและสื่อความนะ ถึงตอนนี้จะแย่ลงมากแล้วก็เถอะ

Comment

Comment:

Tweet